Stiller online, maar niet stil
Misschien heb je het gemerkt: ik ben de laatste tijd wat stiller online. Niet alleen op mijn socials, maar ook hier op mijn website. Er zijn de voorbije maanden maar weinig nieuwe blogposts verschenen en ook op Instagram en Facebook deel ik minder dan vroeger. Dat heeft verschillende redenen. Het is druk. De combinatie van een gezin, mijn job in het onderwijs, de yogalessen, doulabegeleidingen en sinds kort ook mijn opleiding tot afscheidsdoula laat niet altijd veel ruimte voor dingen die soms toch wat als futiliteiten voelen, zoals voortdurend zichtbaar zijn online. En natuurlijk zijn er ook de dingen waar je gewoon niet onderuit kunt en die bij het leven horen.
Maar er is meer dan drukte alleen. De voorbije jaren hebben me steeds sterker doen beseffen hoe vluchtig en tegelijk hoe waardevol het leven is. De bevallingen die ik mocht begeleiden, maar ook het verlies dat ik zelf meemaakte en het verlies van mensen die dicht bij mij staan, hebben iets veranderd in de manier waarop ik naar het leven kijk. Ook het verdwijnen van Yoda, mijn kleine katertje, heeft er harder ingehakt dan ik misschien ooit had verwacht. Ik mis hem nog iedere dag. Het zijn ervaringen die je, elk op hun eigen manier, confronteren met het feit dat niets vanzelfsprekend is en dat het leven zich niet laat uitstellen tot later.
Misschien is dat ook een van de redenen waarom ik de stap heb gezet om naast geboorte ook afscheid te leren begeleiden. Ik wil meer leven in het hier en nu, meer aandacht hebben voor wat er echt is en minder voor wat er van buitenaf mooi uitziet. Ik merk dat ik steeds minder behoefte heb aan het creëren van zogenaamde ‘insta-momenten’. Ik wil liever het moment zelf ervaren dan ondertussen bezig zijn met hoe ik het achteraf in een post kan gieten. En eerlijk gezegd ben ik ook gewoon niet zo handig in het maken van filmpjes en andere online dingen. Dat vluchtige en soms oppervlakkige karakter van online zichtbaarheid staat voor mij steeds meer tegenover wat ik zo waardevol vind in mijn werk: de echte aanwezigheid tijdens een begeleiding, een gesprek, een geboorte, of gewoon samen op een yogamat staan.
Het is die diepgang waar ik naar zoek. En dus ben ik wat stiller geworden online.
Dat betekent alleen niet dat ik stil heb gezeten. Integendeel. Vorig jaar opende ik mijn eigen vaste stekje, mijn yogastudio in Melveren. Daar had ik vooraf best veel tamtam rond gemaakt en met succes, want in de herfst was er een ware stormloop naar mijn lessen. Ik vond dat heerlijk. Ik genoot ervan dat mijn ruimte gevuld raakte met mensen die samen wilden bewegen, ademen en vertragen. En misschien wilde ik er daarna ook gewoon volop van genieten, zonder voortdurend bezig te zijn met het volgende berichtje, de volgende foto of de volgende manier om mensen te bereiken. Ik postte minder en richtte mijn aandacht vooral op wat er zich werkelijk in die ruimte afspeelde.
Ondertussen merk ik natuurlijk wel dat daar een keerzijde aan zit. Nieuwe mensen vinden mijn studio niet vanzelf en waar er vorig jaar in de herfst soms een hele groep op de mat stond, zijn sommige lessen nu een stuk kleiner en soms zelfs leeg. Dat vind ik jammer. Niet alleen omdat ik uiteraard ook gewoon een inkomen nodig heb (laten we daar vooral niet te zweverig over doen) maar ook omdat ik zo graag zie wat er gebeurt wanneer mensen samenkomen voor yoga. Ik ben oprecht dankbaar voor elke persoon die vandaag nog altijd de weg naar mijn yogalessen vindt en telkens opnieuw een moment uit zijn of haar week maakt om hier te komen.
En dus ben ik opnieuw een beetje aan het zoeken naar een evenwicht. Naar een manier om toch voldoende zichtbaar te zijn, zodat de mensen die mijn lessen of begeleiding nodig hebben mij kunnen vinden, zonder dat zichtbaarheid een doel op zich wordt. Ik wil niet voortdurend bezig zijn met het creëren van content om maar niet uit beeld te verdwijnen. Tegelijk weet ik natuurlijk ook dat een korte post om mensen eraan te herinneren dat er een yogales is, gewoon nuttig kan zijn. Niet alles hoeft diepzinnig of betekenisvol te zijn. Soms mag iets ook gewoon een herinnering aan een les zijn, een fotootje van de studio of een berichtje om te vertellen wat er die week op de planning staat.
Misschien is dat ook wat ik uiteindelijk wil: meer leven in het hier en nu, meer aandacht voor wat er echt is en minder voor hoe iets eruitziet of hoe het online overkomt. Want hoe langer ik bezig ben met geboorte, afscheid, verlies en alles daartussenin, hoe sterker ik voel hoe waardevol en tegelijk hoe vluchtig het leven is. Ik wil het meer ervaren in plaats van voortdurend bezig te zijn met het volgende moment (als leerkracht Nederlands met een grote passie voor literatuur denk ik dan natuurlijk ook even aan het vitalisme ;-)).
En leven is natuurlijk niet altijd gemakkelijk. Er is geen handleiding. We hebben de golven van de seizoenen, de golven van het leven met zijn hoogtes en laagtes en als vrouw ook onze eigen hormonale golven. En die kunnen soms behoorlijk woelig en onherkenbaar worden tijdens de menopauze... Ze allemaal een beetje leren navigeren vraagt aandacht en energie, maar ook mildheid voor jezelf.
Ik merk dat mijn aandacht en energie daardoor niet altijd naar dezelfde dingen gaan. Soms gaat er meer naar school, soms naar een opleiding of een begeleiding en soms gewoon naar mijn gezin of mezelf. Dat betekent niet dat ik de andere dingen op dat moment minder belangrijk vind. Wanneer ik op mijn yogamat sta, ben ik daar met evenveel aandacht en liefde als wanneer ik bij een geboorte ben. Het zijn allemaal stukjes van hetzelfde leven en ze horen allemaal bij mij. Misschien zijn het soms wat veel ballen om tegelijk in de lucht te houden, maar ik doe elk van die dingen zo graag en ze maken mijn leven alleen maar rijker.
En die rijkdom deel ik graag met mensen die ervoor openstaan.
Mijn studio is ondertussen voor mij veel meer geworden dan alleen een plek waar ik yogales geef. Het is een plek waar verschillende delen van mijn leven samenkomen. Je kunt er terecht voor yoga, voor begeleiding tijdens je zwangerschap en voorbereiding op de geboorte, en binnenkort ook voor begeleiding rond afscheid en het levenseinde. Het lijkt misschien alsof geboorte en sterven ver uit elkaar liggen, maar hoe meer ik ermee bezig ben, hoe meer ik voel hoe dicht ze bij elkaar liggen. Op beide momenten gaat het over kwetsbaarheid, verandering, loslaten en aanwezig zijn bij iets wat groter is dan jezelf.
Ik weet niet of ik daarom alles wat ik doe nog netjes in vakjes wil stoppen. Yogadocent, doula, leerkracht, mama, vrouw... het zijn allemaal kanten van hetzelfde leven. Soms lopen ze mooi in elkaar over, soms botsen ze een beetje en soms vraag ik me af of ik niet wat veel ballen tegelijk probeer hoog te houden. Maar ze maken allemaal deel uit van wie ik ben en voorlopig wil ik daar vooral niet te veel van wegknippen om het overzichtelijker te maken.
Dus ja, ik zal wellicht wat blijven zoeken naar dat evenwicht. Ik zal af en toe iets delen omdat ik mijn lessen graag gevuld zie en omdat mensen mijn studio en mijn begeleiding natuurlijk alleen kunnen vinden als ze weten dat ik er ben. Soms zal dat gewoon een korte herinnering aan een les zijn, soms een foto of een gedachte die ik graag wil delen en soms misschien een wat langer verhaal zoals dit. Ik hoef daar voor mezelf niet één perfecte strategie van te maken.
Wat voor mij wel veranderd is, is dat ik niet meer het gevoel wil hebben dat ik voortdurend zichtbaar moet zijn. Mijn leven hoeft niet online plaats te vinden om waardevol te zijn. Integendeel. Hoe meer ik de voorbije jaren meemaakte, hoe meer ik voelde dat ik mijn energie vooral wil steken in het leven zelf: in mijn gezin, in de mensen die ik mag begeleiden, in de yogamat, in mijn leerlingen, in leren en groeien en in de momenten die zich niet laten vastleggen in een filmpje.
En misschien is dat uiteindelijk ook de reden waarom ik wat stiller ben geworden. Niet omdat er minder gebeurt, maar omdat er juist zoveel gebeurt dat ik het liever eerst zelf beleef.
Ik ben aan het leven en aan het groeien. Soms met veel energie, soms wat zoekender, soms met een volle agenda en soms met het gevoel dat ik dringend wat ballen mag laten vallen. Maar altijd met de overtuiging dat ik mijn tijd en aandacht zo goed mogelijk wil besteden aan wat voor mij werkelijk betekenis heeft.
En als onze wegen elkaar daardoor af en toe online kruisen, is dat natuurlijk ook mooi. Maar nog liever ontmoet ik je ergens in het echte leven: op een yogamat in mijn studio, tijdens een zwangerschap of voorbereiding op een geboorte, bij een begeleiding, of misschien op een moment waarop het leven een heel andere vorm van nabijheid vraagt.
Dat lijkt me uiteindelijk waardevoller dan een perfect gevuld Instagramprofiel.
Opmerkingen